Medytacja formalna i nieformalna. Medytację uważności może być praktykowana formalnie i nieformalnie. Te określenia, mają Ci pomóc uporządkować wiedzę, ale pamiętaj, że to tylko forma kategoryzacji, nie żadne złote zasady. Medytacja formalna – to praktyka, na którą przeznaczasz określoną ilość czasu, dobierasz narzędzia, intencję i zapewniasz sobie komfortowe warunki. Medytacja nieformalna – to praca ze świadomością, podczas dowolnych czynności dnia. Istota tej praktyki tkwi w rozpoznaniu, gdzie jest i co robi nasza świadomość. Aby praktykować nieformalnie wystarczy sobie o tym przypomnieć.
Ćwiczenie – praktyka formalna. Zadbaj o przestrzeń dla ciała i głowy (wycisz telefon, znajdź bezpieczną i spokojną przestrzeń, ogranicz bodźce – cisza, zamknięte oczy). Nastaw sobie alarm na 15 minut. Usiądź wygodnie, zadbaj o proste plecy (chodzi o swobodny przepływ oddechu). Ma być Ci wygodnie, ale nie na tyle, że zaśniesz. Przez kolejne 15 minut obserwuj doznanie oddechu. Wracaj do niego za każdym razem gdy zorientujesz się, że szybujesz w myślach o przeszłości czy przyszłości. Rób to ze spokojem, bez stresu, napinania. Bądź dla siebie wyrozumiały/a.
Co da Ci praktyka formalna? Nauczysz się rozpoznawać myśl. Nauczysz się świadomie kierować uwagą. Będziesz mógł/a wybierać, czy chcesz być w danej myśli, czy skierować uwagę na inne doznanie. Podsumowując… zyskasz super moc! Pamiętaj, że rozwijasz nową umiejętność, to wymaga czasu i regularnej pracy.